Kampioenen uit tegen Ormi/Epe

Het is een uitwedstrijd in Epe en bijzondere ervaring voor Pinkeltje de coach. Allereerst het eerste kampioenschap als coach. Om dit een echt kampioenschap te maken moeten we wel minimaal een setje winnen. Anders komt het op het saldo van sets aan en dat vinden we niet tof. Als dank voor de inspanningen van de coach dit seizoen mag hij de laatste wedstrijd zelfs het stuur van Ted ter hand nemen, pff geen stuurbekrachtiging.

Afijn met de sirene vol aan zijn we uiteindelijk in Epe gearriveerd waar dames 1 werd aangemoedigd. Zij zijn namelijk ook kampioen, uniek in de historie van de vereniging. Van harte gefeliciteerd dames!!

Pinkeltje was nog volop aan het puzzelen want ons had vrijdag het bericht bereikt dat Sannie vader is geworden. Die is er natuurlijk niet vandaag. Ook al is het de laatste wedstrijd bij Hellas en misschien zelfs van zijn carrière. Komt er opeens een appje binnen dat Sannie samen met Daantje onderweg is. En niet alleen om te komen kijken maar hij is vast van plan om in zijn laatste wedstrijd te vlammen. Alle plannen in de prullenbak en dus gaan we beginnen met Willy als spelverdeler, de gebroeders Beelen op de midden en de gebroeders  Niebeek aan de buitenkanten tot slot de gebroeders den Besten als diagonaal en libero.

Dan de wedstrijd:

De eerst set wordt met broederlijke samenwerking strak begonnen en we lopen een punt of vier uit. Dan lijkt er broederlijke onenigheid te ontstaan want we geven de set aan het einde toch aan het ploeterende Ormi cadeau met 25-22. De 2e set starten we opnieuw in dezelfde opstelling en zo waar we komen na een kleine achterstand terug en er ontstaat een spannend gevecht met wat wissels voor het blok van onze Willy wordt de set met een joelende menigte Hellas supporters op de tribune binnengesleept met 23-25. De derde set spelen we ons normale niveau en luisteren de spelers eindelijk naar de opdracht van Pinkeltje. Het resultaat liegt er niet om met 19-25, appeltje eitje.
Tsja en wat doe je dan als coach, we gaan meer wisselen en de wedstrijd lekker uitballen denkt hij. Maar dat pakt anders uit, bij de tegenstander lukt opeens alles en bij de Hellas mannen helemaal niets. Binnen no time staan we met 10 punten achter, helaas 25-17. Een vijfde set om de titel te vieren, Bonus gaat voortvarend aan de slag, blokken springen, slaan en ja hoor 3 uit 3 voor Bonus. De tegenstander blijft bij en aan het einde van de set wordt het nog heel spannend. Uiteindelijk heeft Ormi het geluk aan zijn kant en pakt de set met 15-13. De bal ligt nog niet op de grond of de tribune en de lange mannen beginnen te zingen en juichen KAMPIOENEN KAMPIOENEN…….

Als de rust iets weerkeert wordt de kampioensschaal uitgereikt en kan het feest beginnen. Foto’s maken op en bij Ted, biertje op het terras met nootjes en kaas (waar zo’n Nevobo schaal al niet goed voor is).
Als de nootjes wat zijn neergedaald gaan de mannen douchen. Pinkeltje gaat nog even op de tribune kijken als plotseling een aardbeving met de kracht 8,2 door de zaal gaat. De oorzaak? De muziek in de kleedkamer is aangegaan en opnieuw  klinkt de gouwe oude Queen met “we are the champions”. Het dak ging er bijna letterlijk af.

De thuisreis aanvaarden en met Ted terug naar huis, waarna er tijdens een gezellige wokavond in Hulshorst nog lang sterke verhalen over het afgelopen seizoen worden opgehaald.

Tot slot wil de coach graag kwijt dat hij dit team wil karakteriseren als een ongelooflijk zooitje ongeregeld wat vervolgens als groep tot de meest prachtige dingen in staat is. Helaas zullen we het volgend jaar zonder Sannie en deels zonder Lars moeten doen. Sannie nogmaals van harte gefeliciteerd als libero-papa en vooral SANNIE BEDANKT!

About Author