Hellas H1 uit bij Nuovo H1: TED heeft pech en de scheids is er klaar mee!

Hellas H1 uit bij Nuovo H1: TED heeft pech en de scheids is er klaar mee!

Waar we voorheen bekend waren met onze geografisch overzichtelijke tegenstanders, worden we dit seizoen gedwongen om buiten de bekende grenzen onze uitwedstrijden te spelen. Gelukkig spreken we allemaal een redelijk woordje over de grens, maar het is altijd goed om je even te verdiepen in de plaatsen waar we komend seizoen te gast zijn. We zijn bekend met de rijke historie van Harderwijk, de mooie binnenstad van Elburg, de mooie hal van Lelystad en natuurlijk Elspeet met… nou ja, eigenlijk alleen bekend van John Kanon en onze eigen Könis natuurlijk.

Daarom eerst wat over Doorwerth, want daar spelen we vandaag. Doorwerth komt van Doornenweerd, de strook met doornenstruiken rondom het Kasteel. In Doorwerth wonen ruim 4.000 mensen en staat het bekend om zijn architectuur, dus nee, de flats die we tegenkwamen zijn geen onderdeel van een provinciaal sociaal subsidie plan, maar een bewust ontwerp om op te gaan in de eikenbossen van Doorwerth, sja… in Doorwerth lijken wel meer dingen anders dan ze in werkelijkheid zijn.

De sporthal van Doorwerth heeft een gewelfd dak, wat wel wat weg heeft van een historisch treinstation, een eindstation wellicht. Een sporthal met veel douches wat ruimte biedt voor veel mensen tegelijk, wat in veel situaties natuurlijk super handig is.

Na een zomer lang rusten om daarna wat zaken te finetunen en waar nodig aan te passen, dachten we klaar te zijn voor onze eerste uitwedstrijd. Helaas gingen we roemloos ten onder en moesten we de conclusie trekken dat we er nog niet waren. Nog lang niet alles liep lekker, timing was niet goed, we waren niet consequent en de afstemming was ver te zoeken.
Daarom maar weer rechtsomkeert bij Elspeet… Ted is nog niet klaar voor onze nieuwe, geografisch uitdagende poule…
Uiteindelijk na wat omwegen waren we nog redelijk op tijd in de kantine van Doorwerth, bij volleybal vereniging Nuovo, wat eigenlijk “nieuw” betekent… Ik heb bewust een paar dagen gewacht met het schrijven van het wedstrijdverslag, maar ik kan werkelijk nog steeds niet bedenken waar “nieuw” betrekking op moet hebben. Het nieuwste van Doorwerth zijn volgens mij de elektrische schuifdeuren van de sporthal, welke volgens het merkje uit 1982 stamt, 36 jaar oud dus en we weten dat je dan eigenlijk nog piepjong bent, dus laten we het daar maar op houden.

Tijdens het inspelen lekker scherp beginnen, de playlist bevatte verrassend goede nummers, we hadden veel slechter verwacht. Helaas was het bereik van de oordopjes van de Nuovo Kale Passer Loper onvoldoende om iedereen er van te laten genieten. Puntje van aandacht voor Nuovo…

De wedstrijd

We begonnen met Willy, Rikus, Lars, Konis, EV en Bonus. Onze Nelis mocht zijn eerste competitie wedstrijd in het blauwe shirtje spelen. Altijd even aftasten hoe de tegenstander speelt, wat lukt wel en niet, waar moeten we op letten. Serverend lieten we wat steekjes vallen, wat we weer goed maakten met het benutten van kansen. We winnen de set met 25-19.
De tweede set starten we hetzelfde, we worden wat slordiger en Nuovo profiteert wat meer van onze foutjes. Na een kleine serie tegen staan we gelijk en hobbelen we richting de einde van de set. Een wissel van Pritt voor Bonus mocht ook niet meer baten en we verliezen de set nipt met 26-24.

We zijn wakker, we verliezen terecht een set door ons eigen spel niet te spelen. Scherp beginnen aan de derde set en we moeten laten zien dat we zeker nog over een paar extra versnellingen beschikken. We geven gas en lopen al snel ver uit, richting het einde van de set verliezen we nog 7, 8 punten door onze eigen slordige spel, maar we hebben marge genoeg om de set alsnog met 25-20 te winnen.

De vierde set constant niveau halen, dat is de opdracht. Dat lijkt nog best lastig met een tegenstander die eigenlijk al wel laat doorschemeren tevreden te zijn met 1 puntje, de Nuovo coach daarentegen had er nog wel zin in en zag blijkbaar grote toegevoegde waarde om op een setstand van 23-12 nog een time out aan te vragen…met een rommelbal van jewelste sluiten we de set uiteindelijk winnend af met 25-13. De scheidsrechter achteraf: “zown bal kan natuurlijk op geen enkel niveau, maar ja, we waren er ook wel klaar mee…” Aldus de scheidsrechter en die opmerking dekt ook wel de lading van de laatste set.

Na de wedstrijd even lekker wat drinken in een dorp waar blijkbaar dronkenschap geen bekend fenomeen is, nog nooit ergens zulke kleine fluitjes gezien. Tegen de tijd dat je de staat van “aangeschoten” hebt bereikt, ben je het allang spuugzat om iedere 2 minuten naar de bar te moeten gaan voor een nieuwe bestelling, of in Rikus’ geval, iedere 12 seconden….

Terug naar huis

Op naar huis, hopelijk is Ted snel weer beter, want in ploegen naar huis gaan heeft niet echt de voorkeur. De Beelen Broeders terug naar Emmen, Pinkeltje, Willy en Lars terug naar Nunspeet en de overige 5 via de Gouden Bogen eveneens naar Nunspeet. Al met al een mooi dagje volleybal en we kijken uit naar het wederzien in Nunspeet, daar waar er meer dan 6 TL bakken in de zaal hangen, zodat Willy kan laten zien dat hij (in de meeste gevallen) wel weet wat hij doet.

Zaterdag 6 oktober spelen we thuis tegen Livo uit Westervoort, wederom een onbekende, dus we kijken er naar uit, de komende wedstrijden zonder Lars, hij gaat voor de rest van het jaar weer richting Litouwen, we zullen je missen oude tijger en we proosten op de dag dat je er weer bent!

About Author